Mánadagin í síðstu viku vóru vit á
útferð undir Vestmannabjørgunum. Kl var 10.00 tá ið báturin legði frá landi.
Siglitúrurin var í góðar tveir tímar, og ikki kann sigast annað enn, at tað var
ein sera góð uppliving. Veðrið var gott og náttúran var sera vøkur og flott
handan dagin.
Tá ið siglitúrurin var liðugur, var gott at koma inn í hitan á Fjørðukrønni og
fáa fiskasúppan, sum smakkaði sera væl.
At enda vitjaðu vit søgusavnið. Àðrenn farið var inn, fingu við øll hvør sína
hoyritelefon, har vit lurtaðu eftir elluvu ymiskum sagnum úr Føroyasøgu. Til hvørja
søgu vóru gjørdir voksfigurar, sum sóu sera livandi út, næstan sum verulig fólk
á at líta.
Túrurin var væl eydnaður, og vilja vit viðmæla øllum, sum ikki hava verið áður,
at gera ein túr til Vestmanna, ikki tí, tað ber væl til at fara á vitjanina meira
enn einaferð.
Nógv ferðafólk vóru eisini við og vóru teir ikki sært bergtikin av okkara
stórslidnu náttúru, og hvussu Siljastar so væl silgdi millum skerini og
grátturnar.
